Nooit vakantie

Veel schoolkinderen kijken uit naar de zomervakantie – heerlijk om zes weken niet naar school te hoeven! Maar hoe is het om nooit naar school te gaan? Dulaksha Kumara (14) in Sri Lanka kan het ons vertellen. Hij is een van de 186,3 miljoen kinderen die ergens ter wereld kinderarbeid verrichten, nog voor hun vijftiende verjaardag, en daardoor niet naar school gaan.

Gepubliceerd in NRC Handelsblad

Dulaksha: ,,Ik word ’s ochtends wakker om half zes. Dan veeg ik eerst het erf, was ik mijn gezicht en poets ik mijn tanden. Ik ontbijt met een kokossalade, met linzen en chilipeper. Ongeveer drie keer per week word ik tegen acht uur opgehaald om op het land te gaan werken. Soms mag ik zaaien, dat vind ik leuk. Andere keren help ik ploegen – dat is zwaar werk. Of ik oogst rijst. Dan waad ik door een laagje modderig water waarin ook slangen zwemmen. Daar ben ik erg bang voor! Maar ik doe het toch, want zo verdien ik geld voor mijn familie. Ik heb ouders, twee zusjes en drie broertjes.

,,Omdat mijn vader geen vast werk heeft, konden mijn ouders de schoenen bij mijn schooluniform niet meer betalen. Dan ging ik maar op slippers naar school. Ook hadden we geen geld voor boeken, of een schrift. Soms kon ik die van andere kinderen lenen, maar vaker lachten ze me uit. Na groep 6, had ik geen zin meer en ben ik van school afgegaan. Mijn vader, die zelf ook maar tot groep 4 naar school is geweest, vond het jammer, maar protesteerde niet tegen mijn besluit. Ik kan wel een beetje lezen en schrijven, maar niet zo erg goed. Of ik thuis nog wel eens oefen? Echt niet!

,,Op de velden werken soms drie andere kinderen. Dan klets ik met hen, over cricket bijvoorbeeld. Verder ken ik niet zoveel kinderen. Is het terecht als kinderen in Nederland medelijden met mij hebben? Dat moeten zij voor zichzelf weten!

,,Ik baal dat ik niet meer naar school kan. Maar ik ben niet somber over mijn toekomst. Als ik later groot ben, wil ik naar het leger. En nee, het gaat me niet om het uniform of het salaris– ik wil mijn land dienen. Ik word dan soldaat. Of chauffeur!” Dulaksha grijnst stoer en verfrommelt een grassprietje dat hij uit de grond trekt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *